Sportieve doelen, de realiteit & het compromis

Als ik sport dan doe ik dat voor mezelf, en graag op mezelf. Voor de afwisseling vind ik het gezellig om met een vriend of vriendin te knallen. En om ze bezig te houden, neem ik ook zo af en toe een van de honden mee met het hardlopen. Maar door de bank genomen sport ik op mezelf. Verstand op nul, muziek aan en alle spanning, stress en realiteit van de dag loslaten Dat heb ik al eens uitgesproken. Mijn wederhelft beseft dat nog niet volledig. Gisteren was daar een pijnlijk voorbeeld van.

Ik was later thuis dan normaal, maar wilde graag eerst een rondje hardlopen, alleen. Om vervolgens samen te eten en later op de avond de honden wat te vermoeien met een rondje fietsen. Mijn vriendin dacht daar anders over. Namelijk; Eerst eten, om vervolgens samen naar buiten te gaan. Ik hardlopen met de ene hond en zij op de skates met de andere. Maar daar komt een andere narigheid naar boven; ik loop het lekkerste voor het eten. Op een volle maag is maar niks. Het stomme is, ik schuif  mijn eigen idee aan de kant om toch maar aan haar vraag te voldoen.

Verrassend genoeg liep het nog best oké. Het is alleen zo jammer dat de honden toch af en toe hun behoefte tussendoor doen. Stop-en-go werk dus. Dat irriteert mij verschrikkelijk, want juist op de momenten dat ik lekker ga, moeten zij hun behoefte doen. Ik ben druk bezig om wat meer tempo aan te brengen in mijn loop. Dit soort zaken houden mij tegen van deze sportieve doelen. Misschien moet ik dat maar eens keihard duidelijk maken. Aan de andere kant; we hebben samen gekozen voor de honden en ook die verdienen de beweging. Het zou dus behoorlijk egocentrisch zijn om alleen voor mijn eigen doelen te kiezen! Ik heb blijkbaar behoorlijk wat moeite om de juiste balans (lees compromis) te vinden, waarbij iedereen tevreden is. Tijd voor bezinning dus!

Reageren